Ik ben niet weggegaan, nee, ik ben gebleven. Ik zit nog steeds in jouw herinnering achter het huis - al lijkt het even - of ik degene ben geweest die ging.

Maar wie vertrok, dat was alleen een naam van een gedeelte uit mijn leven; daar in de tuin bij jou bleef ik bestaan, daar ben ik verder helemaal gebleven.

Zie je het zonlicht op het bronzen gras bewegen? Voel je de wind? Hoor je het hart van de natuur? Die zondagmorgen was niet voor even, wat mij betreft is het nog dat uur.

Bij elkaar op de bank, mijn arm om je heen (ik heb gewoon een stukje tijd bevroren) zo dichtbij en ineen, zo ver van alleen, we praten wat - ik kan je zien en horen.

Zou ik weggaan, de verbeelding verlaten? Dat kan niet meer, nee, dat weet je best. We blijven voor altijd met elkaar zitten praten tot de avond valt en wat ons daarna nog rest.