Het meisje sprong –salto- hals over kop
driehonderdzestig graden, één seconde.
Ze draaide over mij en ik ving haar op.
Voordat ze viel had ik haar al gevonden.

Ze sprong opnieuw. En weer. En weer.
Ze wist dat ik er was om haar te vangen.
Totdat ze door mijn handen gleed, de laatste keer.
Plotseling had ze tranen op haar wangen.

Ze viel zo hard en dat deed pijn.
De tranen die ze huilde zijn de mijne;
ik was er niet waar ik had moeten zijn.
Dit zijn geen kindertranen meer die vlug verdwijnen.