Ik neem op reis je foto’s mee, het zijn herinneringen aan jou en aan ons alletwee aan de plekken waar we gingen. Zo gaat jouw lach ook mee met mij en blijven jouw ogen stralen. Dan lijk je weer wat dichterbij in al mijn verre reisverhalen.

Ik ga op reis, ik ga op reis en onderweg blijf je zo een beetje bij me: als de letters waarop mijn woorden rijmen, als de stilte, als ik niets meer zeg.

Ik ga weg, maar niet voor lang, je zou wel beter moeten weten. Hoe kan ik nou mezelf vergeten: ik ben door jou. Wees maar niet bang. En voor een echt geval van nood heb ik mijn tranen meegenomen, ik voel me klein maar hou me groot, want ik weet dat ik thuis zal komen.

Ik ga op reis, ik ga op reis en onderweg blijf je zo een beetje bij me: als de letters waarop mijn woorden rijmen, als de stilte….

Je gaat de wegen die ik ga, ik heb je met me meegenomen. Soms lijkt het in mijn dromen alsof je voor me staat. Mijn handen door je haar verward en toch in orde. Ik wil niet wakker worden. Ik raak je aan, echt waar.