Het laatste purper versmolt in blauw aan de horizon. Ik kuste jouw mond, proefde het zout toen het nog kon. In een zee van tijd verloren. De liefde nam ons in bezit en was het einde  aangebroken van wat een ieder allang wist; dat tranen zouden komen.

(maar) Het is nooit voorbij. Ik zal altijd op je blijven wachten. Vrij nog een keer met mij, voordat je achterblijft in mijn gedachten. Geef me je laatste kus, eindeloos en vol verlangen, Ja want ik, ik kom terug, je houdt me levenslang gevangen in deze zachte zomerlucht.

In de duinen ons bed van zand, de sterren als het dons, het kussen van jouw warme hand zoals het ooit begon. Ik zag je dansen, lachen, kijken; het was alleen voor mij bestemd. Je gaf me fluisterend de liefste naam, zoals ik niet eerder was gekend. Je liet me niet meer gaan.

Geef me de helft, geef me de eerste helft van jouw omhelzen, geef me de helft, geef het niet allemaal. Wees nu de helft, wees nu de helft van al mijn wensen, want het volgende moment wordt het helemaal.