Toen die dag de herfst begon leek het nog zomer in de zon, maar op het pad lagen de eerste bladeren. We liepen samen in het bos. De wind schudde de bomen los. Het licht bleef hangen in je haren.

Je keek of je kastanjes vond. Je haar was als de zon zo blond, de herfst kleurde jou mooier dan de bomen. De tijd kende geen aarzeling. Maar ik heb de herinnering; ik was die dag dus niet voor niets gekomen.

De vogelstemmen waren stil en in de schaduw werd het kil. Geen vlinders meer op open  plekken. Er stonden sporen in het zand. We liepen even hand in hand alsof wij ook moesten vertrekken.