Haar open ogen zijn nog dicht, haar kussen is haar blonde haren. Ze ligt een glimlach te bewaren voor het eerste morgenlicht.

Het laken houdt haar nog verborgen, ik kan wel raden hoe ze ligt. Het gordijn laat ik maar dicht.

Ik wil altijd zo ontwaken: mijn eerste blik op haar gezicht dat zo dichtbij ligt te slapen dichtbij genoeg om aan te raken.

Haar ademhaling gaat heel licht, ik kan haar hartslag bijna horen. De mijne haast verloren, een wimper zacht op haar gezicht.

Laat ze zichzelf maar wakker maken, ze slaapt precies zoals het moet en dicht bij mij ligt ze goed.